Waarom ik stopte met 'voldoen aan de verwachtingen' (en koos voor puur geluk)

Al vanaf het moment dat je klein bent, staat je leven er vol mee: verwachtingen. Van je ouders, je familie, je vrienden en de maatschappij. Iedereen lijkt wel een handleiding voor jouw perfecte leven te hebben.

Voor je het weet, ben je continu aan het pleasen. Je past je aan wat 'normaal' is, wat netjes binnen de lijntjes kleurt en wat de groep fijn vindt. Maar wat nou als dat stramien helemaal niet bij jóu past? Vooral in fases waarin je zoekende bent, glijd je ongemerkt zó van je eigen pad af. Soms in kleine, dagelijkse dingen, soms bij enorme beslissingen. Herkenbaar?

Mijn weg naar de 'perfecte' status

Dit weekend deelde ik hier al een klein stukje over op mijn socials. Zo voelde ik vroeger namelijk altijd de druk om het allerhoogst haalbare uit mijn talenten te halen. Dus deed ik wat logisch leek: ik rondde meerdere studies af, koos voor de veilige weg en rolde in stabiele banen. Banen met een hoge werkdruk, torenhoge verwachtingen en een dik salaris.

Totdat ik in verwachting was van Yael. Toen viel het kwartje pas. Hoe kon ik nou een kind gaan opvoeden als ik mijn eigen leven niet volledig leidde? Met andere woorden: ik wilde helemaal niet de volgende dikke bonus najagen, ik wilde niet tussen vier witte muren werken en achter een computer zitten! Ik wilde met mijn handen werken en mijn eigen dagen invullen om zo werk en privé te kunnen combineren.

"Ben je nou helemaal gek geworden?!"

Nou, daar ging wel even een flinke transitie aan vooraf. Ik moest dealen met de verwachtingen van mezelf, mijn ouders en de maatschappij. "Ben je nou helemaal gek geworden?" kreeg ik letterlijk te horen toen ik mijn plannen deelde.

Mijn antwoord? Ja, blijkbaar! En dat was het beste wat me ooit had kunnen overkomen.

Ik schudde alle verwachtingen in één keer van me af en ben dat sindsdien blijven doen. Was het spannend? Absoluut. Chaotisch en vol twijfels? Ja, ook. Want dat ondernemersbestaan wás en is precies zo onzeker als waar iedereen me voor waarschuwde. Zelfs toen oud-werkgevers me vroegen om terug te komen, wist ik diep vanbinnen: nee. Duizend keer liever bouwen aan mijn eigen droom, dan rennen voor die van een ander.

Meer dan werk: een complete levensvisie

Inmiddels weet ik dat die stap destijds over veel meer ging dan alleen een carrièreswitch. Het was de start van een totaal nieuwe ontwikkeling. Want je eigen pad kiezen? Dat omvat alle aspecten van je leven.

Het gaat over hoe ik mijn vrije tijd indeel, met wie ik omga, welke grenzen ik stel en hoe ik voor mezelf zorg. Het betekent dat ik op élk vlak in mijn leven bewust kies voor wat goed voelt voor mij, ook als dat indruist tegen wat de rest van de wereld logisch vindt. Volledig trouw blijven aan jezelf, het vieren van jezelf, is een manier van leven.

Het mooiste cadeau voor de volgende generatie

Nu, vele jaren later, ben ik gelukkiger en autonomer (en tegelijk eenzamer) dan ooit. Ik ga op vele vlakken recht tegen de stroom in. In mijn werk ontwikkel ik mijn missie die totaal niet aanslaat bij het kapitalistische systeem waarin we zitten. In mijn privéleven is er van mijn giga vriendengroep een handjevol aan lieve mensen overgebleven. In mijn week doe ik bijna alles alleen. En deze algehele levensinstelling geef ik nu door aan mijn kinderen.

Natuurlijk heb ik verwachtingen van hen. Maar die gaan er alléén over dat ze leren ontdekken waar hún hart sneller van gaat kloppen. Het hoogst haalbare is tenslotte geen enkele garantie voor een happily ever after. Het is hún leven, hún keuzes, hún avontuur. Op álle vlakken. Niet dat van mij, en van niemand anders.

Nu ben ik heel benieuwd naar jouw verhaal: Op welk vlak in jouw leven vind jij het nog lastig om andermans verwachtingen los te laten? Is dat in je werk, of juist in je privéleven? Laat het me weten!